Met de verwachtingen spelen van de kijker is wat mijn werk kenmerkt. Door mezelf niet aan een medium te houden probeer ik de grenzen en conventies te doorbreken. Deze verwachtingen worden uitgedaagd door het gebruik van tijd op een experimentele manier. Het gebruik van oude apparatuur bevordert happy-accidents (technische imperfecties en ouderwetse kleur-renderingen). Het is nodig om met verwachtingen te spelen omdat de aandacht er langer bij blijft als dingen niet voordehand liggen. Een voorbeeld van deze verwachtingen en tijd is het werk ‘broken’, een videofragment dat gaat over tijd. Het fragment lijkt alsof het deel is van een groter geheel terwijl dit niet het geval is. In mijn praktijk ben ik veel bezig met mijn positie als maker in deze maatschappij. Ik heb een sobere blik leren werpen op mijn onderwerpen en mijn analytisch vermogen leren verbeteren. In mijn werk ‘Inflaçao’ verbeeld ik de inflatie crisis en lever ik kritiek op gestructureerde vormen van filmmaken. Doordat de acteurs vervangen worden door ballonnen kan de kijker een eigen invulling geven aan de hoofdpersonen.